سید محمد خاتمی رسماْ اعلام کرده که کاندیدا خواهد شد . خبر خوشحال کننده ای بود که کاممان را شیرین کرد . حال باید نشست و دید واکنشها چیست من که بسیار امیدوارم

امسال هم محرم اومد و مراسم  عزاداري مثل سالهاي قبل پرشور برگزار شد . ايشالا که خود امام حسين (ع)اجروپاداش همه عزاداران حسيني رو با شفاعت همشون روز محشر بدند.چيزي که امسال بنظرم به چشم اومدوتوجه منوجلب کرد، مراسم تعزيه خواني امسال بود که با سالهاي قبل يه تفاوتي داشت و اون اين بود که اين مراسم بدست جوونا سپرده شده بود و اونا اين وظيفه رو به نحو احسن انجام دادند . خودم قسمت نشد همه تعزيه ها رو ببينم فقط قسمت شد تعزيه حضرت ابوالفضل(ع) روازنزديک ديدم که از اجراي چند تاييشون بدم نيومد.ولي چيزي که به گوشم زياد خورد مقايسه جووناي امسال با قديمياي سالهاي قبل بود .خودمو صاحب نظر نميدونم که نظر بدم توي اين قضيه ولي من خودمو رسونده بودم که  تعزيه حضرت ابوالفضل (ع) رو با اجراي آقا موسي حسيني ببينم که باصداي بسيار زيباشون اين مراسم تاسوعا رو پرشورتر ميکردند ولي من اين شوروحال رو درصداي حميد اميني بسيار پررنگ نديدم البته اول راهند و بسيار فرصت پيش رودارند ،اميدوارم يه روزي برسه که بتونن بهتر و بهتر اجراء کنن.آخرشم نفهميدم مردم قديميا رو بيشتر دوست داشتن يا جديدي ها رو.راستي خيلي دوست دارم فيلم تعزيه امام حسين (ع)رو ببينم شايد نظر قطعيمو بعد از اينکه اون فيلم رو ديدم دادم.ولي درکل همين که يه عده جوون اومدن به ميدوون خيلي خوبه.هميشه و همه جا هيشکي از ميدوون دادن به جوونا پشيمون نشده

نوگوران

برفی چنین میانه میدانم آرزوست

با بارش اولین برف امسال دلم نیمد این عکسای قشنگ رو اینجا نزارم با تشکر ویژه از عکاس محترم آقای شاه داماد تازه سید عبدالله حسینی ایشالا که زندگی سرشار از خوشبختی و موفقیت داشته باشه دوستای عزیز هر کی عکس قشنگ داشت میتونه بفرسته به ایمیل حقیر تا درصورت مناسب بودن حتماْ  با اسم شخص عکاس استفاده بشه شاید یه روزی از دستمون در رفت و عکس برتر رو هم انتخاب کردیم خدا رو چه دیدین از همین لحظه منتظر ارسال عکساتون هستم .ضایع بازی درنیارین لطفاْ هیچی نفرستید .

ای میل :  majid5mehr@yahoo.com

دانه‌هاي سفيد برفي كه سلسله جبال زردكوه بختياري را چون كلبه نداف سفيد پوش كردند اميدشان اين بود كه پس از ذوب شدن در پيچ و خم كوهستان چشمه ساراني را بيافرينند كه با اتحادشان نهرهاي كوچك و بزرگي شوند و با يكديگر در آميزنند تا به زنده رود برسند. شوق ديدار پايتخت فرهنگي سابق جهان اسلام آنها را به پشت درياچه سد زاينده رود رسانيده است. چند روزي ساكت و آرام آنجا ماندند، سردي هوا آنها را فسرد. اگر چه به ظاهر آرام بودند اما از درون جوش و خروش داشتند. حجت آباد، صادق آباد چمگردان و … را با عجله پشت سر گذاشتند تا به پل تاريخي زمان خان رسيدند. اشتياق رفتن به شهر گنبدهاي فيروزه‌اي را در دهنه‌هاي پل زمان خان به خوبي مي‌توان ديد. اب برف‌هاي ديروز كه با وحدت و همبستگي شان نهرهاي كوچك و با مشاركت شان زنده رود شدند و آنچنان كه نيما گفته «گه به دهان بر زده كف چون صدف گاه چو تيري كه رود بر هدف» در مسير خود تا اولين سنگ بندان بيشه زارهاي ناژوان سر از پا نمي‌شناختند. وقتي به اولين پل تاريخي داخل شهر يعني مارنان رسيدند ديگر آن سرعت و شتابي كه در پل نوگوران و باغ بهادران داشتند را ندارند شايد دليلش رسيدن به مقصد باشد، شايد هم عظمت بنا آنها را مات كرده باشد. سلانه سلانه به پيش مي‌روند و در حال انديشيدن به دست توانايي معماراني هستند كه اين بناها را بر روي زاينده‌رود خلق كرده‌اند. ناگاه چشمشان به پل الله وردي‌خان داماد شاه مي‌خورد. اينجا ديگر مات و مبهوت هستند. شايد به مقاومت مصالحي مي‌انديشند كه بيش از سيصد سال گرما، سرما، سيل و رطوبت را تحمل كرده و خم به ابرو نياورده‌اند. سي و سه دهنه پل شكوه خاصي به اصفهان داده‌اند بويژه در شب‌ها كه نور چراغ‌هاي پل روي آب مانند عكس رخ ساقي است كه در آيينه جام افتاده است و به قول لسان الغيب، عارف را از خنده مي‌در طمع خام انداخته است. باري آبها اينجا جا خوش كرده‌اند دل نمي‌كنند، خود را تسليم قايق‌هايي كرده‌اند كه زحمت پارو زدنشان را اغلب مسافراني به عهده گرفته‌اند كه براي ديدار اين شهر تاريخي آمده‌اند. مسافراني كه غرور قايقراني در پس و پيش‌ سي و سه پل براي يك لحظه هم كه شده از خود بيخودشان كرده و مي‌گويند: «اي كاش ما هم اصفهاني بوديم»

اما افسوس آب‌ها هم در بستر رودخانه بايستي مثل انسان‌ها در بستر زمان به پيش بروند و براي همين است كه گفته‌اند: «بر لب جوي نشين و گذر عمر نگر»، عليرغم ميلشان سي و سه دهنه پل را پشت سر مي‌گذارند براي چند لحظه و در فاصله كمتر از پنجاه متر جلوي اين اثر تاريخي رقص جانانه‌اي مي‌كنند و به ما مي‌گويند«رقص آنجا كن كه خود را بشكني، رقص مردان بر سر ميدان كنند.»

دوباره آرام به حركت در مي‌آيند و از پل كم عرض جويي عبور مي‌كنند. ناگاه خود را در مقابل پل خواجو مي‌بينند كه با شكوه و صلابت يادآور روزگاران قديم‌اند.

روزگاراني كه انسان‌ها دغدغه‌هاي زندگي ماشيني را نداشتند آن قدر فكر و خيالشان آسوده كه طراحي چنين پل‌هاي را مي‌كردند. زنده رود به زحمت تنش را از آبراه‌هاي پل خواجو به آن طرف مي‌كشيد. اما اينجا ديگر همانند جلوي پل الله وردي خانه خبري از رقص جانانه نيست. آبها اينجا با افسوس مي‌‌گويند كجايند دشتهاي تل واژگان كجايتند كشتزارهاي ماربين و باغات عباس‌آباد كه روزي به منزله ريه‌هاي اصفهان بودند؟ چاه‌هاي عوامل و اسفريزهاي برزرود، بيشه‌هاي حبيب و ناژوان كه يادآور خاطرات پيشينيان بودند كجايند؟ اين درختان تنومند باغ‌هاي اطراف زنده رود كجائيد؟ اي دشت‌هاي صيفي خيز حسين‌آباد و سيچان چه ك سي بلاي برج سازي را بر شما آورده است؟ داغ درختان تنومند را چه كسي بر سينه شما نهاده است. حالا زنده رود پس از گذر از دو پل تاريخي چوم و اشكاوند خسته از رنج راه و دژم از پسابهاي صنعتي، نيمه صنعتي و باقيمانده آبهاي هرزه حوضچه‌هاي فاضلاب به آخر خط  رسيده است. تنها اميدشان رسيدن به گاوخوني است. اما مرداب هم ساكت و آرام و آلوده است هنوز زخم جراحت خشكي چند سال پيش زنده‌رود را بر سينه دارد. مرداب هم به ياد كشتزارهاي دشتي، رودشت، بر آن شمالي، بران جنوبي، گورت، نيك آباد و همه آبادي‌هاي قهاب و كرارج مي‌نالد زيرا از طعم گواراي آب زلال محروم بودند و به جايش از آب ناپاك آلوده مشروب شدند. آه! دل مرداب به حال پرندگان مهاجر، لك‌لك‌ها، قوها، غازها و بالاخره غوكاني كه چند سال پيش در مامن خود در مرداب‌ جان باختند مي‌سوزد. اما چه فايده‌، افسوس كه...

نویسنده: مرتضي اشرفي

زاينده‌رود و ماديهاي آن

با تشکر از اخوان امینی به رهبری مسعود امینی که مراسم تاسوعا و عاشورا رو پوشش دادن.توی این راه سختی های زیادی کشیدن اجر همشون با آقا